به هم مىباشد . به هر حال منظور از « رجز » در آيات فوق ، ظاهرا همان مجازاتهاى بيدار كننده پنجگانه اى است كه در آيات قبل به آن اشاره شد ، اگر چه بعضى از مفسران احتمال داده‌اند كه اشاره به بلاهاى ديگرى باشد كه خداوند بر آنها نازل كرد ، كه در آيات گذشته به آن اشاره نشده است ، از جمله بلاى طاعون و يا برف و تگرگ شديد و مرگبار كه در تورات نيز به قسمت اخير اشاره شده است . در مورد جمله « * ( بِما عَهِدَ عِنْدَكَ ) * » و اينكه منظور از آن عهد الهى كه نزد موسى بوده چيست ؟ مفسران گفتگو كرده‌اند ، آنچه نزديكتر به نظر مىرسد اين است كه منظور از آن ، وعده اى است كه خدا به موسى داده بود كه اگر دعا كند ، دعايش به اجابت مىرسد ، ولى اين احتمال را نيز داده‌اند كه منظور از « عهد » همان عهد « نبوت » است و « با » « باء قسم » مىباشد يعنى « ترا به حق مقام نبوتى كه دارى سوگند مىدهيم » كه براى بر طرف شدن اين حوادث دردناك دعا كن . در آيه بعد ، اشاره به پيمانشكنى آنها كرده ، و مىگويد : « هنگامى كه بلا را پس از مدت تعيين شده اى از آنها برمىداشتيم ، پيمان خود را مىشكستند » نه خودشان ايمان مىآوردند و نه بنى اسرائيل را از زنجير اسارت رها مىساختند ( * ( فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلى أَجَلٍ هُمْ بالِغُوه إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ ) * ) ( 1 ) جمله « * ( إِلى أَجَلٍ هُمْ بالِغُوه ) * » اشاره به اين است كه موسى ، براى آنها مدتى تعيين مىكرد ، و مىگفت در فلان وقت ، اين بلا بر طرف خواهد شد ، براى اينكه كاملا روشن شود اين دگرگونى تصادفى نبوده ، بلكه به بركت درخواست او از خدا بوده است .

--> ( 1 ) نكث ( بر وزن مكث ) در اصل به معنى باز كردن ريسمان تابيده است ، و سپس به معنى شكستن پيمان به كار رفته است .